Reisimpressies: Landmannalaugar

 

 

Je kunt hieronder reisimpressies lezen. Ik heb de hele route in een aantal trajecten ingedeeld.

Oeps: moeten we onze geplande toer omdraaien? ( 8 – 11 juli)

We komen aan in de luchthaven om 12 uur middernacht. Het is niet donker. We telefoneren naar camping Alex en iemand komt ons oppikken. We installeren ons op de camping en proberen wat te slapen. Ik lig gewoonweg te klappertanden.
Op 9 juli staan we rustig op, gaan naar de supermarkt, zetten onze fietsen in orde en dan zijn we weg. We rijden langs de grote baan naar Reykjavik. Het is er niet zo druk en er is een brede pechstrook. Daarna rijden we de echte ringweg op. Het is toch wel glooiend. Op de camping in Hveragerdi krijgen we een warme welkom. Er is gratis koffie, er is een minikeukentje. Het is er gezellig.
De campingbaas vertelt ons dat er bij Vik een brug kapot is. De vulkaan Katla heeft van zich laten horen en blijkbaar is de brug helemaal weggespoeld. Niemand kan de ringweg nog volgen. Wij fietsen echter via Landmannalaugar en moeten dit stuk van de ringweg niet hebben. Toch waarschuwt de campingbaas ons dat er giftige gassen kunnen ontsnappen, dat de rescueteams mensen evacueren en dat we toch ernstig moeten overwegen of we onze geplande route zullen volgen. We wikken en wegen …
De volgende morgen horen we dat de Landmannalaugar zeker bereikbaar is maar daarna? We wagen het erop en besluiten onze geplande route te volgen. In Landmannalaugar kunnen we dan nog beslissen terug te keren.
De volgende dag is het op de ringweg superdruk, vooral in de richting van Reykjavik. Iedereen moet terug want de ringweg is een doodlopende straat geworden – wel kunnen goed uitgeruste auto’s de omweg via Landmannalaugar maken. De enige fietser die we kruisen doet ons direct stoppen en vertelt ons dat de ringweg doodloopt (geen enkele automobilist waarschuwde ons).
We vliegen vooruit. Het zonnetje schijnt en het is vlak. In Arnes steken we nog eens ons licht op bij de jeugdherberg en zij verzekeren ons dat we in Landmannalaugar zullen geraken. Blijkbaar is er ook een omleiding op de F225. Wij kiezen dus voor de zekerheid en gaan via de F208 naar Landmannalaugar.
Na een nachtje vrij kamperen beginnen we vol spanning aan onze eerste off-road route. Het begint met een serieuze helling – amai, dat belooft !. Gelukkig is het daarna overwegend vlak. Af en toe is er een lastig stuk in zand maar dit is maar enkele 100-en meters. We passeren echt door een zwart landschap, een vreemde gewaarwording. Dit stuk off-road viel alleszins goed mee.
Rond 15 uur komen we aan in Landmannalaugar. Er is een voetgangersbrugje. We luieren wat. Het is zeer mooi weer.

Een superdag in Landmannalaugar: 12 juli

Fietsen IJsland’s Morgens hangen er lage wolken en zien we de bergen niet. Rond 13 uur is het zonnetje echter van de partij en vertrekken we voor een wandeling naar Blahnukur. De weg vinden is geen probleem (iedereen doet die wandeling). Daar hebben we een magnifiek zicht op de omgeving. De kleurenpracht is adembenemend. We keren niet langs dezelfde weg terug maar stappen verder om via het solfatarenveld en het lavaveld terug te keren. Ons plannetje laat wat te wensen over maar echt verloren lopen kan je niet. Wel moeten we een rivier oversteken. Ze is niet te diep maar toch hebben we enige moeite. Een aantal Fransen hebben ons geholpen.

 

Onze eerste rivieroversteken: spannend (13 juli)

We vertrekken rond 10 uur, klaar voor het avontuur. De weg zelf valt heel goed mee en is met mijn fiets zeker goed doenbaar. Er is weinig zand en weinig keien. Het is overwegend vlak met af en toe een serieus klimmetje. De eerste rivierdoorsteek ging goed. We kregen zelfs de slappe lach midden in de rivier. Het aantal rivieroversteken heb ik niet geteld. Het was te koud om onze sandalen aan te laten dus bij iedere rivieroversteek was het een verkleedpartij: schoenen af, sandalen aan, voeten drogen, schoenen weer aan. Alles is natuurlijk relatief. Jan, een Nederlander die we leerden kennen, reed gewoon in korte broek met sandalen.

Rond 13 uur begon het te regenen en werd het echt koud. We konden onze schoenen niet meer gemakkelijk uittrekken – onze handen waren te koud. We begonnen te vloeken op die rivierdoorsteken. Op den duur was alles nat. Picknicken zat er ook niet in. Bij een tamelijk grote rivier kregen we een lift van een buschauffeur. De fietsen en tassen en twee natte meiden werden de bus ingeladen tot groot jolijt van de toeristen. We lieten ons in de mist en regen zo’n 8-tal kilometer rijden. Toen zagen we nog twee fietsers en we dachten ‘wij gaan het ook weer proberen’. Geen goed idee. Toen we uitstapten was het nog harder aan het regenen en bar koud. We ploeterden even door. Op een bepaald moment wilde ik een nieuwe lift en heb gewoon de eerste jeeps die passeerden tegengehouden. We mochten onmiddellijk mee. Het waren toffe Fransen (ze waren met twee jeeps op stap; aangezien hun bagage niet mee was met het vliegtuig was er plaats genoeg voor ons materiaal). Bij de splitsing naar Eldja zetten ze ons af en wij reden nog 6 km verder tot aan de camping. We konden gelukkig binnen in een trekkershutje slapen. Er was chauffage en in de kortste keren was de trekkershut bezaaid met kleren om te drogen. Jan, de Nederlander, was ook aangekomen: volledig verkleumd!
Tip: We werden ontelbare keren gefotografeerd. Sommige toeristen stapten uit hun auto om ons te fotograferen. Heel wat toeristen hebben dus mooie foto’s van ons in actie. We dachten er pas te laat aan om aan die toeristen ons mailadres door te geven. Dit deden we wel later één keer op weg naar Askja.

Fietsen IJsland Fietsen IJsland

Op weg naar Skaftafell (14 – 15 juli)

Na een deugddoende nachtrust fietsen we verder, eerst onder laaghangende wolken en lichte regen, daarna in het zonnetje. Het is een leuk parcours. Er zit één serieuze helling in van vermoedelijk 15 %. Ik moet te voet. Veronique geraakt boven !!
Na ongeveer 30 km arriveren we terug op de ringweg. Die is superrustig. Er passeert amper een auto. Waarschijnlijk heeft de doodlopende ringweg er iets mee te maken. We rijden door een curieus landschap: precies grote kussen begroeid met mos. Het is 23 km gewoon rechtdoor.
We slapen op een camping in Kirkjubaejarklaustur, er is een binnenruimte met kookgelegenheid. Gewoon luxe ! We fietsen verder op de ringweg. We rijden door de sandur: een zwarte zandvlakte en een lange rechte weg. We picknicken uitgebreid en na 70 km zijn we er al. Skaftafell is gelegen in een natuurpark; het is geen dorpje. Er is enkel een camping en bezoekerscentrum.

 

 

 

Webdesign: S. Dessein