Overzicht reizen --> Pops-Istanbul --> reisimpressies: Belgrado - Istanbul

Fietsen van Belgrado naar Istanbul

Reisimpressies

 

 

Ons hele dagboek weergeven, zal ik zeker niet doen. Geen mens die dat doorleest. Ik heb er een aantal gebeurtenissen uitgepikt. Zap er rustig door en je krijgt een idee van onze reis.

Ik heb het in drie delen gesplitst:

8 augustus: strategische picknickplekje

We hebben een leuke middagstop. We kopen een heerlijke picknick op een marktpleintje en zien langs de weg een graspleintje met twee stoelen; twee schilders zijn er een winkel aan het verfrissen. Bescheiden als we zijn, durven we die twee stoelen niet inpalmen. We gaan - heel strategisch - aan de andere kant van de weg zitten. Die schilders zien dat natuurlijk en nodigen ons uit om op de stoelen te zitten. Ze toveren zelfs nog een tafeltje te voorschijn. We worden nog luxebeesten.

We worden luxebeesten ! Shopping time

naar top

8 augustus: een gebroken vijs bezorgt ons een heerlijke namiddag

Om 13.30 u. stopt Veronique in het onooglijk klein dorpje Gaj. Er is iets mis met de bagagedrager. Na een kleine inspectie weten we het. Een vijs doorgebroken. We zetten ons aan de kant en juist op dat moment, komt er een vriendelijke man langs. Hij nodigt ons uit bij hem thuis en hij begint te vijlen, te kloppen, te boren, ... om die afgebroken vijs eruit te krijgen. Daarna tovert hij uit een voorraadje vijzen het juiste vervangexemplaar te voorschijn. Piccobello hersteld ! Juiste man op de juiste plaats. Hij nodigt ons uit voor een kopje koffie, op het terras. Welwelwel, wat een gastvrijheid! Mensen bij wie altijd koffie klaarstaat, bij wie iedereen altijd welkom is. De buurvrouw komt binnen, haar zoon die Engels spreekt wordt opgebeld, nog een buurman komt erbij. We kletsen, eten gebak, lachen ons te pletter met zottemutse Lydia. Na een tweetal uurtjes zetten we onze reis verder. Bedankt Stefana, Ivan, Clara, Lydia en de stripfiguurman !

superman hun huis gezellige koffieklets

vertrek na een leuke middag

 

naar top

8 augustus: mooie boottocht naar Ram
Prachtig met het avondlicht. Mooie overzet op de Donau

 

10 augustus: de Ijzeren Poort in internationaal gezelschap, superdag

Ijzeren Poort: mooi maar lastige klimmetjesHet is ideaal fietsweer, zon en toch een beetje bewolkt. Na een klim en een kleine tunnel hebben we een heel mooi zicht op de Donau. We nemen enkele foto's en daar horen we ze: onze Italiaanse en Franse vrienden. groepsfotoZe komen gezwind de tunnel uitgefietst. Elisabeth en Jean-Michel rijden met een ligfiets naar de monding van de Donau. Hermano en Giovanni rijden net zoals wij naar Istanbul. We kwamen elkaar al enkele malen tegen. Het wordt een leuke bedoening. We rijden zo samen tot aan de grens met Roemenië, elk op eigen tempo maar we wachten regelmatig op elkaar. Het landschap is hier heel mooi, we genieten ervan. Zij rijden ook ongeveer 100 km per dag, we zijn elkaar nog een aantal keren tegengekomen. Met Hermano en Giovanni hebben we zelfs afgesproken in Istanbul.

11 augustus: onze wapenuitrusting wordt in orde gebrachtWapenuitrusting wordt klaargemaakt


We lazen in reisverhalen over straathonden die niets liever doen dan naar de kuiten van fietsers happen en daarbij nog eens hard blaffen. Als we nu van iets doodse angst hebben - Veronique op de kop - dan zijn dat honden. We maken onze wapenuitrusting klaar. Aan de grens met Roemenië vind ik een stok die ik op mijn rackpack monteer. Veronique zoekt een tak en maakt zich ook op voor dé ontmoeting. Dazer bij de hand, stok binnen handbereik.
En we wachten op die boze honden, 11 dagen lang. Enkel de laatste dag moeten we een paar blaffende Turkse honden wegjagen. Geluk gehad ?

naar top

 

12 augustus : we voelen ons echte flandriens !
Koppenberg op zijn Servisch

We arriveren in Lom. Er zijn wegenwerken aan de gang en door de gietende regen van de ochtend is het een modderige bedoening. We ploeteren er door, onze fietsen zien er proper uit ! De Lomse aarde ging er in Istanbul nog aan. Net na Lom staat er onverwachts een serieuze lange helling te wachten. En helemaal in kasseien. De Koppenberg ! Toegegeven de helling was niet even groot maar met bagage is het niet te onderschatten. Rustig maar traag fiets ik naar boven. Een zwerfhond heeft zelfs bewondering voor mij want hij besluit me met rust te laten. En ik geraak boven. Chapeau voor mezelf !

 

12 augustus: heel mooi stukje langs de Donau

Na Lom rijden we een heel stukje hoger dan de Donau. We hebben een heel mooi zicht over de Donau en Roemenië aan de andere kant van de rivier. Het is al avond en in het avondlicht is alles nog zachter. Voor mij is dit één van de mooiste stukjes langs de Donau. Op foto zegt het niet natuurlijk niet zo veel.

 

 

13 augustus: verraderlijke klimmetjes

Stevige klimmetjesWe hadden vandaag enkele verraderlijke klimmetjes. De dorpjes liggen namelijk aan de Donau zelf, daarna is het telkens weer klimmen om zo'n 70 à 80 meter boven de Donau te geraken. Het begon in Orjahovo, daarna herhaalde het scenario zich in Ostrov. Daar was de klim heel stevig en het was snikheet. Halfweg besloot ik dat ik behoefte had aan een lange siësta. Wat ik prompt deed onder de enige boom in het dorpje die wat schaduw gaf. En daar kwamen Jean-Michel en Elisabeth weer aan op hun ligfietsen. Ze waren ook kapot, ze hadden - met GPS !! - zo'n 20 km omgereden. De volgende klim deden we samen, daarna was het puur genieten van het weidse landschap in het avondlicht. Links mooi vergezicht over de Donau en Roemenië en rechts verlaten heuvelland.

 

 

14 augustus: afscheid van de Donau

Vandaag de laatste dag langs de Donau. We zijn van plan dit te vieren: we willen vanavond slapen in Svishtov, in ons tentje, aan de oevers van de Donau, met een goeie pint. De dag begint nog heel mooi, met een gezellig ontbijt in de tuin van Maria en Todor. We zaten voor hun deur te ontbijten en we werden binnen geroepen. Ze hebben ons verwend met een watermeloen, twee bokalen ingelegde perziken, tomaten, paprika's en een bokaal augurken. Weer een hele klus om dat allemaal in onze tassen te stouwen.

Het landschap is tot Cherkovica nog prachtig. Daarna is het plots voorbij. Na Belene willen we onze afscheidsrit aan de Donau beginnen maar we fietsen door een lelijk stuk, voorbij AEC Belene, (Belene Nuclear Power Plant, in aanbouw), waar het streng verboden is foto's te nemen. We zien de Donau niet meer (snif, snif). Er hangt trouwens een rare sfeer. Ook Svishtov kan ons niet bekoren en we hebben al helemaal geen zin om hier een hotelletje te zoeken en binnen te slapen. Dus we rijden nog door tot in Caravec en zoeken daar - net voor het donker - een plaatsje voor onze tent. We slapen niet langs de Donau, moeten ons behelpen met een trekkersmaaltijd en gewoon water, maar we slapen in ons tentje en we slapen goed.

Heel mooi stuk langs de Donau Zicht op de industrie, vanuit Nikopol

 

naar top

15 augustus : een bruine dag

Bruin van de verdroogde zonnebloemen, bruin van de verschrompelde maïsbladeren, bruin van de geoogste velden, van de braakliggende grond.
Het reliëf is sterk glooiend. Een plezier voor de fietser maar het is mijn dagje niet. Ik vind het echt lastig.
En verdien dus een heerlijke siësta.

 

Prachtig golvend landschap Ooievaar op de uitkijk
Tijd voor een lange rustpauze

 

naar top

16 augustus: 4 uur voor 15 km, sukkelen op steenslag

Voor de echte steenslag !Vandaag staat een col 1044 meter (Tvardiski Prohod) op het programma. Na een goeie nachtrust zie ik het echt goed zitten. We fietsen naar Elena, het heuvelt en het is prachtig. Dit ritje van 40 km zien we als opwarming. In Elena eten we nog goed om met volle energie aan de lange klim te beginnen. We zien een bord "col gesloten". We vragen toch nog eens na en menen te begrijpen dat het enkel voor vrachtwagens gesloten is. Wij interpreteren dat nogal vrij 'er zijn misschien ergens wegenwerken zodat vrachtwagens niet door kunnen.' We klimmen in de hitte en na een 10-tal km zweten, verslechtert het wegdek. Na een korte stop in een verlaten dorpje weten we waarom vrachtwagens niet door kunnen: het wegdek verandert in steenslag. We verdwijnen in bos en we gaan via haarspeldbochten op deze steenslag verder. Omhoog en omhoog en omhoog. Het is soms sakkeren, soms ga ik stukken te voet - we vergeten zelfs foto's te nemen. Veronique rijdt dan nog eens lek maar we krijgen de hulp van leuke mensen, waarvan de vrouw zeer goed Engels kan. Ook zij zijn toeristen en hadden dit wegdek niet verwacht. Uiteindelijk arriveren we na 15 km en 4 uur later op een asfaltbaan, veel later dan verwacht. We zoeven daarna naar beneden en stoppen de dagtocht in Tvardica i.p.v. Nova Zagora. We komen er net voor het donker aan.

17 augustus: gewoon genieten

Puur plezier

 

naar top

18 augustus: eindelijk Turkije

Wat een ochtend, we zijn vroeg op de been, de lucht ruikt nog fris, de weg gaat overwegend naar beneden, we vliegen. We rijden tot bij Svilingrad. We maken ons klaar voor 'concentratieniveau 5' want we moeten 18 km rijden op de drukke autosnelweg die naar Turkije leidt. Grote snelweg, maar we zijn er alleenMaar tot onze grote verwondering: geen mens te bespeuren. Nog 255 km !De grote weg is leeg en is helemaal voor ons. Van luxe gesproken. Zo rijden we de laatste kilometers in Bulgarije. We komen ook de eerste wegwijzer naar Istanbul tegen, we vinden het super: nog 255 km.
We passeren zeker vijf controleposten en moeten ons een visum aanschaffen. Dan komt het grote moment. We rijden ons laatste land binnen: Turkije. We zijn echt blij. We fietsen naar Edirne, een zeer gezellige stad. We blijven er een tweetal uren blijven hangen en eten onze eerste kebab.

Welkom in Turkije Yes ! Grote belangstelling

 

19 - 20 augustus: de eindsprint wordt nog lastig !

Nog 200 km, we hopen op een rustige twee dagen 'uitrijden'. Niets is minder waar. De weg heuvelt heel erg, de oostenwind is sterk, de nieuw aangelegde weg rijdt heel moeilijk, het landschap is kilometers lang hetzelfde. We moeten in Yassioran een beschut slaapplekje zoeken want met die wind kunnen we zeker de tent niet in open veld rechtzetten. Ik heb zelfs schrik op mijn fiets wanneer de wind fel van opzij komt. Maar ... Istanbul ... here we come ! En met de eindmeet in zicht is geen berg te hoog, geen weg te lang, geen wind te fel.

Duim omhoog voor onszelf en op en neer en op en neer

 

naar top

21 augustus: Istanbul ... here we are !

de laatste kilometers op het plattelandWe beginnen aan de laatste 50 km. In het begin rijdt het nog vlot. Na een 15-tal km komen we in een drukker gedeelte: op en neer en er zijn wegenwerken. Op de versmalde rijstrook vind ik het nogal gevaarlijk rijden. druk maar doenbaar verkeerConcentratieniveau 5 is ingeschakeld. Daarna volgt een heel stuk op een viervaksbaan, gelukkig met een brede pechstrook. We kunnen er rustig en veilig rijden. De laatste 15 km zijn druk maar ik had het veel erger verwacht. We slagen er goed in ons door het verkeer te begeven. De juiste weg vinden naar de Hagia Sofia blijkt nog bijna het moeilijkst.

 

Na 4060 km, na 56 dagen, en na een prachtig avontuur staan we rond 13 uur te glunderen bij de Blauwe Moskee en de Hagia Sofia. Veilig en wel aangekomen. Istanbul ... here we are !

Istanbul ... here we are !

 

naar top

 

Webdesign: S. Dessein