Overzicht reizen --> Pops-Istanbul --> reisimpressies: Poperinge - Praag

Fietsen van Poperinge naar Praag

Reisimpressies

 

 

Ons hele dagboek weergeven, zal ik zeker niet doen. Geen mens die dat doorleest. Ik heb er een aantal gebeurtenissen uitgepikt. Zap er rustig door en je krijgt een idee van onze reis.

Ik heb het in drie delen gesplitst:

2 juli: de karavaan zet zich in beweging
Het is zover. Ik heb er lang over gedroomd, veel uren in de voorbereiding gestoken maar nu vertrek ik. Een aantal collega's en vrienden komen me uitzwaaien. Mijn neefjes, Martijn en Lucas, mijn zus, mijn ma en Roos vergezellen me de eerste dag. De karavaan zet zich in beweging. De eerste 60 km van mijn tocht leggen we af in een stralende zon en iedereen bereikt de eindmeet: Kanegem, waar mijn broer en zijn gezin woont. We passeren onderweg nog bij Telenet in Roeselare waar mijn schoonbroer werkt. Mijn vader is ook naar Kanegem gereden. Zo kan de hele familie meegenieten van deze eerste fietsdag.
Mijn twee nichtjes hadden een dansje voorbereid en elk een prachtige tekening gemaakt. Wat is dat allemaal toch leuk en hartverwarmend.
Let's go! de hele supportersclub
Fietsen langs de hoppevelden een tekening voor tante Sabien

 

3 - 5 juli : met vrienden tot in Arcen

Relatief bekend terrein: met de wind vanachter is het tamelijk vlot rijden. We passeren het Gravensteen in Gent, rijden langs de Schelde, de Rupel en de Nete. Ik koop me nog een nieuwe en betere fietshelm. We pauzeren in Lier waar het marktdag is, en via Geel bereiken we Overpelt. Langs de Zuid-Willemvaart genieten we nog van een sprookjesachtige weg. En dan rijd ik mijn tweede land binnen: Nederland. Arcen is een heel gezellig klein stadje, waar we genieten van lekkere Argentijnse steak met frietjes en daarna verwennen we ons nog even in het ijssalon - het is tenslotte zondag.

naar top

 
Vanaf nu alleen !6 juli : alleen !

Na vijf dagen gezelschap van familie en vrienden, ben ik alleen. Ik sta aan de Rijn en moet de Römerroute volgen. Vanaf nu moet ik het in mijn eentje redden. Het doet vreemd aan maar "ik wil het, ik kan het, ik doe het !"

 

7 juli: geen fietsfile naar Praag

langs de koeltorenslangs het kanaal, met de wind vanachterLang leve de westenwind! Ideaal fietsweer, alles verloopt vlot. Ik geniet van het landschap, de kanaalroute is mooi, zelfs de industrie kan ik appreciëren. Over vele kilometers kom ik echt geen levende ziel tegen. 't is duidelijk nog geen fietsfile naar Praag. Na het lezen van vele verslagen op het internet dacht ik dat bijna de hele wereld op de fiets zit, niet dus.

8 juli: 4 - 1 voor België

Ik koppel in Beninghausen mijn tentje op in de regen. Ik ontbijt op het marktje van Lippstadt ook al in de regen. Ik trappel de hele dag ijverig door. Na Paderborn begint het te heuvelen. Er moet al eens geduwd worden! Heb de route wat ingekort wegens het slechte weer. Ik kom moe op de camping Eversburg aan, maar wat een fantastische ontvangst: "Welkom, wat maak ik voor je klaar om te eten?" Wat kunnen zo'n woorden deugd doen. Ik installeer me en ga binnen smakelijk eten (kalkoenrollade, groentjes en kroketjes - om de lipjes vanaf te likken). Er zitten nog een paar gasten, waaronder 2 Nederlandse fietsers. De bazin, de twee Nederlanders en ik beginnen te rummikubben. De bazin heeft dat blijkbaar nog gedaan. Maar met veel trots meld ik dat ik met 4 - 1 gewonnen heb! Na twee campings waar ik alleen stond, deed het goed hier precies een beetje 'thuis te komen'.

naar top

9 juli: Hann Munden, best een mooie stad

Een paar fotootjes van het landschap naar Hann Munden en van het stadje.

 

golvend landschap boswegen Hann Mudne op de achtergrond
Trendelburg, op weg naar Hann Munden Hann Munden Hann Munden

 

10 juli: alles is nat, alles stinkt

kletsnatWat een regen. Ondanks de regen vind ik de Werra-route hier heel mooi. Toch kort ik de weg van Treffurt naar Creuzberg in. In de gietende regen heb ik de grootste moeite om daarna de juiste weg te vinden. Ik geraak het kotsbeu maar ik trap door tot in Unhausen. Daar woont Ute. Ik leerde haar vele jaren geleden kennen. Haar schoonmoeder had me een paar km voor Unhausen gezien en Ute verwittigd dat ze een doorweekte fietser had gezien (veel kans dat ik het was natuurlijk). Ute komt me tegemoet maar vastberaden als ik ben, stap ik niet in de auto maar rijd ik tot bij haar thuis: een biologische boerderij, net op de grens van de vroegere DDR. Tijd om alles te drogen en kleertjes te wassen. En te genieten van mijn eerste rustdag.

 

een dagje rust op de biologische boerderij van Ute en Armin

12 juli: fietsen langs de kalimijnen
KalimijnenNa een flinke regenbui klaart het op. Ik fiets langs de kalimijnen. Ik had er graag eentje bezocht. Ik rijd dus in Heringen naar het museum 'Weisse Berge'. Maar dit is niet wat ik zoek: een museum vol met tekst over de mijnen. Om de mijn zelf te bezoeken moet ik in Merkers-Kieselbach zijn, nog zo'n 20 km. Maar de laatste rondleiding start er om 13.30 u. Op mijn fietsje haal ik dit niet meer, dus kan ik fluiten naar het bezoek. Jammer maar niets aan te doen. Ik arriveer op een leuke camping met een mooi zicht op een meertje.
15 juli: Cheb, een verademing.

grens met TjechiŽVandaag is de tocht niet zo zwaar. Van Fichtelberg is het veel meer afdalen dan klimmen. Een mooie compensatie voor het vele klimwerk van gisteren. Het regent en de grensovergang met Tjechië is dus nogal nat en geen spektakel. Ik zoek het grensplakkaat langs de fietsweg, dat zo mooi in mijn boekje op foto stond. Cheb, genieten van het mooie marktpleinMaar njet ... plakkaat verdwenen. Gelukkig staat er nog een in steen gekapte spreuk van Ghandi. Ben er toch even gestopt om intens van het moment te genieten want een grens overschrijden doe ik niet zomaar. Na een oersaai stuk op een grote weg, vol met pokerhuizen en casino's rijd ik Cheb binnen. Ik vind het marktplein prachtig ! Die pasteltinten bevallen me wel. Wat een verademing na al die vakmanshuizen in Duitsland. Bovendien doet de zon haar best om weer te schijnen. Ik geniet op het marktpleintje en rijd dan verder naar de camping.

naar top

18 juli: aankomst in Praag, wat een afknapper !

Ik had me de aankomst in Praag zo voorgesteld: een goeie pint op de markt in een stralende zon en natuurlijk een prachtige aankomstfoto. Maar nee: gietende regen, een stad waar ik kop noch staart aan krijg en waar ik na één uur tjolen beslis naar het pension te rijden. De weg vinden is geen eenvoudige klus. Het pension ligt blijkbaar 8 km ver en ik ben kletsnat en moe. Iemand raadt me aan de metro te nemen. Met enige hulp geraakt mijn fiets beneden en in één, twee, drie ben ik in Kobylysy. Daar wacht me een gigantische roltrap. Onmogelijk voor mij met de fiets. Gelukkig is er een lift. Ik doe mijn bagage af, moet mijn fiets er vertikaal op zetten, ikzelf kan er nog net bij. We zoeven naar boven waar ik terecht kom in het clochardhoekje. Weer eens iets anders. Een vriendelijke jonge kerel wandelt een eindje met me mee om me de weg te tonen naar het pension.

naar top

 

 

Webdesign: S. Dessein