Enkele reisimpressies uit Turkije

 

Hieronder vind je enkele korte reisimpressies. Geïnteresseerd in Georgië, klik dan hier.

Oei, bijna een koe op onze tent: 6 juli


We stoppen in een klein dorpje Kayi. We zoeken naar logement en zetten onze tent op een verlaten schoolplein. De dorpsjeugd komt kijken en na een kwartiertje is Veronique aan het voetballen met de plaatselijke club. Op het schoolterrein graast ook een koe. Blijkbaar is ze nieuwsgierig en ze komt een kijkje nemen. Aangezien het donker wordt, ziet ze de touwen van onze tent niet en ze struikelt over de touwen. We zien het van ver gebeuren, zien haar wankelen en snellen de koe (en vooral onze tent) te hulp. Oef, we kunnen beide redden. Natuurlijk is onze goesting om daar te slapen direct weg. Stel je voor dat ze ’s nachts pardoes op ons valt. We proberen dat uit te leggen aan de dorpsjeugd en na enige tijd pakken we heel onze boel en zetten de tent op een veiligere plek.

Uitnodiging waar geen ontkomen aan is: 9 juli


We zijn ’s morgens al twee keer uitgenodigd voor thee en ondertussen is het al bijna middag. We rijden op een grindweg. Aan een tweesprong rusten we uit. De ene weg leidt naar een boerderij, de andere moeten wij volgen. Een man op een tractor nodigt ons uit om op zijn boerderij te komen eten. We refuseren vriendelijk. We kunnen toch niet op elke uitnodiging ingaan … Na een pauze rijden we verder en we zien zo’n 200 meter verder een vrouw aankomen (op foto links). Ze zwaait heftig met haar armen en we moeten stoppen. Het is de echtgenote van de boer “als die toeristen naar mij niet luisteren, dan stuur ik mijn vrouw”. Zonder pardon moeten we ons aan de pomp verfrissen en moeten we mee naar de boerderij. We krijgen er kaas, komkommer, zelfgebakken brood, olijfjes, yoghurt, thee, … Na een goed uurtje vertrekken we. Ongelofelijk, die onvoorwaardelijke gastvrijheid.

Fietsen Turkije Fietsen Turkije

De politie, nu nog onze vriend: 10 juli


We komen aan in Altineken. We zoeken slaapgelegenheid. We stoppen bij een groepje mannen die thee slurpen. Ze willen ons helpen en bellen een ‘otel’. Wij snappen er niet veel van, krijgen een paar kopjes thee aangeboden en we wachten. Na een halfuurtje komt de manager af. We moeten mee en hij brengt ons naar de politie. De paspoorten worden gecontroleerd en uiteindelijk begrijpen we dat we de fietsen daar buiten moeten laten, onder het alziend oog van de politiecamera. Het ‘otel’ ligt zo’n 100 meter verder. De politie nodigt ons diezelfde avond nog uit voor een kopje thee en ’s morgens worden we voor het uitgebreid ontbijt verwacht. Daar zitten we dan bij onze mannen in uniform. Het ‘otel’ moeten we niet betalen en de politie neemt ons nog even in de combi mee voor een kleine sightseeing toer.

Klikpedalen op zijn Turks: 11 juli


Je fietst naar Ihlara, de zon brandt ongenadig en het asfalt is gesmolten. De klim vanuit Selime is er eentje om U tegen te zeggen. Dus kun je niet anders dan je voet in de gesmolten asfalt neerplanten. Als je dan weer verder rijdt, hangt je schoen gegarandeerd goed vast aan je pedaal.

Mooi parcours: 13 juli


Na het bezoek aan Derinkuyu volgt een heel mooi parcours. We hebben mooi zicht op de Ericys vulkaan. We stranden een 5 –tal kilometer voor Mustafapasa en we zetten ons tentje in een lekkere abrikozenboomgaard.

Fietsen Turkije Fietsen Turkije

Fotoshoot in Cappadocië


Tijdens onze wandeling in de Rose Valley zien we een mooi plek voor een fotoshoot met onze fietsen ’s Anderdaags moeten we dus daar met de fiets geraken. Geen lachertje want het is wat ploeteren door het zand. Na ons filmmoment en fotomoment volgt een mooie fietsdag.

Buffels kijken: 18 juli


We rijden door het dorpje Cayirozü. Het is vier uur in de namiddag en iemand roept ons - in het Nederlands – toe en nodigt ons uit voor een drankje. We gaan er op in en na een halfuurtje volgt de uitnodiging om te blijven slapen. Mustafa neemt ons een eindje mee en we zitten gedurende zeker wel twee uur te kijken naar de oneindige vlakte die voor ons ligt. Er grazen buffels, schapen, … Of hoe een op het eerste zicht nietszeggende vlakte plots mooi kan worden en puur ontstressen betekent.


Develi - 1000 km: 19 juli


Het is een warme dag. We moeten na Develi heel hard klimmen. Op een lelijke baan met mooi zicht op de Ericys vulkaan bereiken we de eerste 1000 km. Tijd voor een groepsfoto en een abrikoosje. Het zweet druipt van mij. Na 18.30 u. is het zalig fietsweer. Jammer dat het dan algauw donker wordt en we slaapgelegenheid moeten zoeken.

Aan tafel met de derde leeftijd: 20 juli


Na een heel mooie fietsdag komen we voor de laatste kilometers terecht op een grote saaie baan. We zoeken een slaapplaatsje. We zien een kleine wegwijzer naar Keklikoluk Köyü. We rijden in en horen van ver al een vrolijk gebabbel. Dat klinkt alleszins veelbelovend. Een jonge kerel spreekt ons aan in heel vloeiend Duits. We zijn beland in een Alevitisch Koerdisch dorp. Er staan 125 huizen, in de winter zijn er slechts 18 bewoond. Er ligt daar dan een goeie 2 meter sneeuw (we kunnen ons dat in die warmte niet voorstellen). In de vakantie komen de Koerden die in Oostenrijk, Engeland, USA, … wonen allemaal terug. Het is er dus een echte uitgelaten vakantiesfeer. Die jonge kerel nodigt ons uit om bij hem thuis te logeren. Dat is echter buiten de oudere generatie gerekend. Na enige discussie (jaja, ze ruziën bijna om ons, ze willen allemaal zo gastvrij mogelijk overkomen) moeten we met die oudere man mee. En terwijl we in de verte het vrolijke gelach van de jeugd horen, zitten wij met de derde leeftijd aan tafel.   

Prachtige omgeving en schattig tafereel: 29 – 30 juli

We fietsen rond het meer ‘Cildir’. Het is heerlijk fietsen, een pak frisser dan in Malatya, groener landschap, … Ik ben weer herboren. Nabij Damal begint het te regenen en wordt het echt fris en kil. We vragen een jonge kerel (met das !) om onze tent in de tuin te mogen zetten. Geen probleem. We worden binnen uitgenodigd. Wat een deugd kan een Petit Beurretje doen en een warme kop melk bij het houtvuur. De oude madammekes die in het huis wonen, komen de volgende morgen naar onze tent. Ze brengen mee: een handdoek, een kan water en een stukje zeep. Kwestie dat we wat proper zijn. Ze pakken onze helmen vast, inspecteren die, helpen ons met het inpakken van de tent, ze vinden het allemaal zeer amusant.  

Fietsen Turkije Fietsen Turkije

Vlucht uit Turkije: 31 juli

Na Damal volgt er nog een heel serieuze klim tot 2550 meter. Daarna is het naar beneden en op naar Georgië.
We willen nog onze laatste Turkse Lira opmaken maar we rijden echt op de grens tussen mooi weer voor ons en een ongelofelijke onweersbui achter ons. We vliegen dus over de baan want we willen niet door dit onweer ingehaald worden. Om 16.45 u. bereiken we de grens, de overgang gaat vlot maar duurt toch een kwartiertje. En … de onweersbui haalt ons dus in. Onze eerste kennismaking met Georgië gebeurt dus in een soort wachtzaaltje bij de grens waar we zeker een uurtje blijven zitten.

 

naar top

 

Webdesign: S. Dessein